App um app frá appi til apps

Langflestir vita nú hvað "app" er, forrit fyrir síma. Orðið app er hins vegar stytting á application(aðeins minna en program, forrit) sem er ekki beint góð íslenska. Önnur orð sem í staðinn gætu komið eru t.d. örrit, vélrit(?) og svo framvegis. Ekki er erfitt að átta sig á mögulegri þýðingu.
"Appaðu þig í gang" var og er slagorð N1 og ég samhryggist innilega stjórnendum þar að hafa lent í þvílíkum viðskiptum við auglýsingastofu.
Það er óþarfi að misþyrma íslensku á þennan kauðalega hátt.

"Íslenskan á orð yfir allt sem hugsað er hér í heimi" - Einar Benediktsson.

Þjóðareign auðlinda minn rass

Þessu hugtaki, "auðlindir í þjóðareign", er búið að henda á milli manna núna í of langan tíma. Ég hef heyrt þetta allt of oft. Ég vil mjög gjarnan vita hvað menn eiga við með þessu annars heimskulega hugtaki. 
Í fyrsta lagi virðast menn ekki átta sig á að t.d. sjávarútvegurinn greiðir skatt af öllum sínum tekjum, þar með er hann að vissu leyti í þjóðareign ef menn vilja líta svo á. Augljóslega eru allir atvinnuvegir á Íslandi skattskyldir. Ef ekki þykir nóg að hirða af atvinnuvegum í kringum auðlindir skatt liggur beinast við að þjóðnýta auðlindirnar og næst - haldið ykkur fast! - stofna sérlegt ríkishlutafélag sem fullgildir þjóðþegnar eiga hlut í! Hið sérlega ríkishlutafélag myndi síðan sjá um reksturinn á öllu draslinu og á stórkostlegan hátt því eins og við vitum öll getur ríkisrekstur ekki verið taprekstur (augljóst því ríkið greiðir tapið þess vegna er ekkert tap! Rjúkandi snilld!). 

Í fullri alvöru; fólk þarf að hugsa til enda hvað það ætlar að segja áður en það lætur eitthvað bull vaða. Auðlindirnar eru í eins mikilli þjóðareign og grundvöllur er fyrir svo vel sé. Tölum nú um eitthvað gáfulegra. 

Þingkosningar 2013?

Ég velti fyrir mér hvort biðin verður svo löng að losna við ríkisstjórnina sem nú situr, tilhugsunin er ógnvænleg. Ég hefði ekki trúað því fyrir tveimur árum að ríkisstjórnin sæti enn í dag, 2012. Fátt hefur í raun breyst, ráðherrataflið heldur áfram og ávallt á svartur leik. Verklagið er enn það sama, lygar og rógburður til skiptis. Afhverju breytist ekkert? 

Ég hef ósjaldan nefnt fjölmiðla í þessu samhengi. Það virðist vera landlægt að hlusta á Ríkisútvarpið og trúa í einu og flestu. Ef til vill vegna þess að við búumst við góðri blaðamennsku, ef til vill rannsóknarblaðamennsku, en rannsóknarblaðamennska fyrirfinnst tæplega á Íslandi. Blaðamennska eða journalism snýst um að sjá viðfangsefnið frá mismunandi sjónarhornum, fá til álitsgjafa sem bæði fylgja og fylgja ekki málefninu og gera sitt besta við að skila nokkuð hlutlausri niðurstöðu sem lesandinn getur túlkað eins og honum sýnist og síðan myndað sér eigin skoðun. Svoleiðis fréttaumfjöllun eða blaðagreinar eru sjaldséðar, blaðamenn á Íslandi eru líkari almannatenglum sem tjá einungis það sem viðfangsefninu sýnist.

Fjölmiðlarnir virðast vera algjörlega rænulausir. Fjölmiðla á að þyrsta í fréttir sem rista djúpt og tækifærin hafa aldeilis verið mörg, til dæmis öll skiptin sem ríkisstjórnin skiptir um skoðun fyrir síðdegisverðinn og allar rangfærslurnar í ræðustól Alþingis. Í staðinn þyrstir þá í fréttir sem rista fremur grunnt og hafa verið fluttar í slúðurblöðum áður. 

Ef fjölmiðlar svæfu ekki á verðinum hefðum við séð glitta í stjórnmálalega birtu fyrir löngu og ef til vill væri margt hér á hraðari batavegi. Við skulum vona að árið líði hratt.